18 maja to wyjątkowa data w kalendarzu każdego miłośnika przeszłości. Dziś obchodzimy Międzynarodowy Dzień Muzeów i Dzień Muzealnika. To święto ludzi, którzy na co dzień pielęgnują pamięć, ratują od zapomnienia nasze dziedzictwo, a swoją pracą często wybiegają daleko w przyszłość, edukując kolejne pokolenia.
Ostatnio jeden z czytelników przesłał mi zdjęcie, które poruszyło moją wyobraźnię i przypomniało, jak wiele lokalnych tajemnic wciąż czeka na odkrycie.
Przechodząc obok zakurzonej witryny przy ulicy Żeromskiego, natknąłem się na słowa, które zatrzymały mnie w pół kroku.
Czasami historia potrzebuje kogoś, kto weźmie ją za rękę i wyprowadzi z mroku zapomnienia. Dla posterunkowego Policji Państwowej Władysława Puszczewicza taką osobą stała się jego praprawnuczka, Wiktoria.
Mówi się, że najtrudniejszy jest pierwszy krok, ale czasem ten krok wymaga pokonania nie tylko własnej tremy.
Moje pierwsze spotkanie z Kinemą nie było wynikiem świadomej wyprawy miłośnika kina, lecz zwykłym szkolnym wyjściem w czasach gimnazjalnych.
Dziś, 19 kwietnia, oczy całego świata zwracają się ku Warszawie. Dokładnie w rocznicę wybuchu powstania w getcie warszawskim wspominamy tych, którzy w beznadziejnej sytuacji wybrali walkę o godność. Często myślimy o nich jak o posągowych bohaterach z dalekiej stolicy.
Wyobraź sobie, że stoisz na skrzyżowaniu, gdzie czas zagiął się w dziwną pętlę. Patrzysz na czarno-białą fotografię i nagle zdajesz sobie sprawę, że ten kadr, mimo grozy ukrytej w niemiecko brzmiących napisach, jest ci bardzo bliski. Zdjęcie z zasobów Muzeum Ziemi Rozprzańskiej Widoczna w tle brama piotrkowskiego kościoła Nawiedzenia NMP …
Kiedy mówimy: „Idę do Lamberta” albo „Spotkajmy się pod Lambertem”, używamy imienia, które dla nas, tutaj w Radomsku, jest swojskie, wręcz domowe. Ale czy zdajecie sobie sprawę, że jesteśmy jedyni?
Czasami wystarczy jedno przypadkowe spotkanie z opasłą kroniką, by na chwilę zatrzymać zegar, i tak właśnie poczułem się jakiś czas temu, gdy w moich rękach wylądowała jedna z kronik Publicznej Szkoły Podstawowej nr 4 w Radomsku.
Jeśli wspomnę nazwisko Zofii T. Kozłowskiej, to za pierwszym razem nie każdy skojarzy. Jeśli podpowiem, że chodzi o autorkę podręcznika, to zacznie coś świtać. Kto uczył się historii z podręczników jej autorstwa?
Spacerując dziś ulicami naszego miasta, nieplanowanie odbyłem podróż w czasie. Zatrzymałem się przy ulicy Targowej przed budynkiem, który dla wielu przechodniów jest pewnie tylko szarym punktem na mapie Radomska, ale dla mnie jest prawdziwym wehikułem pamięci. Sklep spożywczy „Zorza”.
Kilka lat temu opublikowałem na blogu krótki artykuł na temat grobu Czesława Sułguta.
Zwróciliście uwagę na ten znicz obok małego okienka w kamienicy przy ul. Kościuszki?
Krąży po internecie taki obrazek i ostatnio znów mi mignął. Gdy patrzę na ten plakat, który przez lata dumnie zdobił drzwi mojego pokoju, przed oczami stają mi nie tylko twarze piłkarzy ale przede wszystkim ten nieuchwytny, elektryzujący dreszcz, który 25 lat temu spoił całe Radomsko w jedną, wielką piłkarską rodzinę.
