Przeglądam dzisiejsze newsy i przez dłuższą chwilę wpatruję się w nagłówek artykułu z „Gazety Radomszczańskiej”. Wiadomość o planowanym zamknięciu Metalurgii uderza nagle, choć przecież od lat obserwowaliśmy, jak dawne industrialne imperium kurczy się i ustępuje miejsca nowemu światu.
Do Radomska zawitał popularny youtuber BrzozaTV. Napotkanych mieszkańców pytał o to, jak im się żyje w… Radomiu.
Kiedy patrzę na to zdjęcie, widzę przede wszystkim piękny, lokalny proces, który na naszych oczach zatoczył pełne koło.
Dziś przez Radomsko przeszedł ożywczy, letni deszcz. Opady zaczęły ustępować, gdy zegar wybijał wieczorne godziny. Czerwcowe słońce, wciąż wysoko, jak to bywa u progu lata, podarowało miastu niezwykły spektakl. Spróbowałem złapać ten kadr telefonem.
Przechodząc obok zakurzonej witryny przy ulicy Żeromskiego, natknąłem się na słowa, które zatrzymały mnie w pół kroku.
Czasami historia potrzebuje kogoś, kto weźmie ją za rękę i wyprowadzi z mroku zapomnienia. Dla posterunkowego Policji Państwowej Władysława Puszczewicza taką osobą stała się jego praprawnuczka, Wiktoria.
Mówi się, że najtrudniejszy jest pierwszy krok, ale czasem ten krok wymaga pokonania nie tylko własnej tremy.
Moje pierwsze spotkanie z Kinemą nie było wynikiem świadomej wyprawy miłośnika kina, lecz zwykłym szkolnym wyjściem w czasach gimnazjalnych.
Dziś, 19 kwietnia, oczy całego świata zwracają się ku Warszawie. Dokładnie w rocznicę wybuchu powstania w getcie warszawskim wspominamy tych, którzy w beznadziejnej sytuacji wybrali walkę o godność. Często myślimy o nich jak o posągowych bohaterach z dalekiej stolicy.
Kiedy mówimy: „Idę do Lamberta” albo „Spotkajmy się pod Lambertem”, używamy imienia, które dla nas, tutaj w Radomsku, jest swojskie, wręcz domowe. Ale czy zdajecie sobie sprawę, że jesteśmy jedyni?
Czasami wystarczy jedno przypadkowe spotkanie z opasłą kroniką, by na chwilę zatrzymać zegar, i tak właśnie poczułem się jakiś czas temu, gdy w moich rękach wylądowała jedna z kronik Publicznej Szkoły Podstawowej nr 4 w Radomsku.
Spacerując dziś ulicami naszego miasta, nieplanowanie odbyłem podróż w czasie. Zatrzymałem się przy ulicy Targowej przed budynkiem, który dla wielu przechodniów jest pewnie tylko szarym punktem na mapie Radomska, ale dla mnie jest prawdziwym wehikułem pamięci. Sklep spożywczy „Zorza”.
Zwróciliście uwagę na ten znicz obok małego okienka w kamienicy przy ul. Kościuszki?
Krąży po internecie taki obrazek i ostatnio znów mi mignął. Gdy patrzę na ten plakat, który przez lata dumnie zdobił drzwi mojego pokoju, przed oczami stają mi nie tylko twarze piłkarzy ale przede wszystkim ten nieuchwytny, elektryzujący dreszcz, który 25 lat temu spoił całe Radomsko w jedną, wielką piłkarską rodzinę.
Są w Radomsku takie miejsca, w których mapa staje się zbędna, bo drogę wyznacza nie wzrok, a zmysły, prowadzące nas prosto pod wysokie ogrodzenie Famegu.
