Czasami historia potrzebuje kogoś, kto weźmie ją za rękę i wyprowadzi z mroku zapomnienia. Dla posterunkowego Policji Państwowej Władysława Puszczewicza taką osobą stała się jego praprawnuczka, Wiktoria.
Mówi się, że najtrudniejszy jest pierwszy krok, ale czasem ten krok wymaga pokonania nie tylko własnej tremy.
Dziś, 19 kwietnia, oczy całego świata zwracają się ku Warszawie. Dokładnie w rocznicę wybuchu powstania w getcie warszawskim wspominamy tych, którzy w beznadziejnej sytuacji wybrali walkę o godność. Często myślimy o nich jak o posągowych bohaterach z dalekiej stolicy.
Kiedy mówimy: „Idę do Lamberta” albo „Spotkajmy się pod Lambertem”, używamy imienia, które dla nas, tutaj w Radomsku, jest swojskie, wręcz domowe. Ale czy zdajecie sobie sprawę, że jesteśmy jedyni?
Czasami wystarczy jedno przypadkowe spotkanie z opasłą kroniką, by na chwilę zatrzymać zegar, i tak właśnie poczułem się jakiś czas temu, gdy w moich rękach wylądowała jedna z kronik Publicznej Szkoły Podstawowej nr 4 w Radomsku.
Spacerując dziś ulicami naszego miasta, nieplanowanie odbyłem podróż w czasie. Zatrzymałem się przy ulicy Targowej przed budynkiem, który dla wielu przechodniów jest pewnie tylko szarym punktem na mapie Radomska, ale dla mnie jest prawdziwym wehikułem pamięci. Sklep spożywczy „Zorza”.
Zwróciliście uwagę na ten znicz obok małego okienka w kamienicy przy ul. Kościuszki?
Krąży po internecie taki obrazek i ostatnio znów mi mignął. Gdy patrzę na ten plakat, który przez lata dumnie zdobił drzwi mojego pokoju, przed oczami stają mi nie tylko twarze piłkarzy ale przede wszystkim ten nieuchwytny, elektryzujący dreszcz, który 25 lat temu spoił całe Radomsko w jedną, wielką piłkarską rodzinę.
Są w Radomsku takie miejsca, w których mapa staje się zbędna, bo drogę wyznacza nie wzrok, a zmysły, prowadzące nas prosto pod wysokie ogrodzenie Famegu.
Spójrzcie na to zdjęcie, zrobione przeze mnie na początku stycznia. To ta wyjątkowa chwila, gdy nasze miasto jeszcze nie zdążyło nałożyć codziennej maski pośpiechu.
Zbiórka XIII „Czarnego” Szczepu. Kiedy patrzę na to stare, dość nieostre zdjęcie z jesieni 2002 roku, uderza mnie, jak wiele historii potrafi ożywić zaledwie jeden kadr. To jedna z moich najstarszych pamiątek z czasów aktywnego działania w harcerstwie, przywołująca zapach jesiennego powietrza i specyficzny klimat, nieporównywalny później chyba z niczym …
Ostatnio, wysiadając z pociągu na stacji w Radomsku, próbowałem spojrzeć na nasze miasto oczami kogoś, dla kogo peron kolejowy jest pierwszym punktem styku z naszą miejscowością.
Pewien radomszczanin, wiedzący o moich zainteresowaniach kulturą żydowską, przekazał mi kilka kawałków papieru z nadrukowanymi tekstami w języku hebrajskim.
Dziś wspólnie z Agnieszką Skurą-Garbaciak zorganizowaliśmy symboliczne spotkanie, w trakcie którego uczciliśmy pamięć o radomszczańskich Żydach w ramach Międzynarodowego Dnia Pamięci o Ofiarach Holokaustu.
W ostatnich dniach miałem przyjemność gościć w Radomsku Matherego, który przyjechał tutaj prosto z Francji. Przez dwa dni wspólnie odkrywaliśmy historyczne zakamarki naszego miasta, podążając śladami jego przodków, którzy przed drugą wojną światową mieszkali w Radomsku. Wędrowaliśmy po mieście, odwiedzając Muzeum Regionalne, kościół św. Lamberta, klasztor Franciszkanów czy też ławeczkę …
